Wakacje Tadeusza i Katarzyny

 

(Pierwsza część opowiadania znajduje się TUTAJ, ale obie części można też czytać osobno.)

Deszcz dzwonił o otwarty parasol rozłożony z troską na trawniku. Pod parasolem siedziały na chuście w kratę równo pousadzane zabawki. Zosia już wczoraj zaplanowała, że tego dnia zorganizuje im piknik w ogrodzie, więc ten, bez względu na pogodę musiał się odbyć. Na chuście stały ceramiczne filiżanki i talerzyki z plastikowymi ciastkami i owocami z marcepanu. Te ostatnie swego czasu tak długo kurzyły się w paterach, że stwardniały i pozwolono się nimi bawić dzieciom. Zosia, schowana przed nagłym deszczem w przytulnym cieple domu, przyglądała się piknikowi zza szyby okna. Czytaj dalej

Wtorek we Florencji

Wstajemy nieprzytomni i zaspani i jedziemy na wschód słońca na Piazzale Michelangelo. Patrzymy jak Florencja budzi się do życia. Mimo, że później temperatura wzrośnie do około trzydziestu stopni, teraz jest zimno. Promienie słońca, które jeszcze nie grzeją, wydobywają budynki z cienia, a te, dumnie wystawiają do nich swoje kopuły, wieże i dachy. Schodzimy do centrum miasta, przechodzimy przez Ponte Vecchio i błądzimy pustymi jeszcze ulicami. Miasto bez ludzi wygląda jak nie to samo. Powietrze pachnie jaśminem, który rośnie tutaj wszędzie. Kawiarnie i sklepiki dopiero się otwierają. Czytaj dalej

Pocztówka z Kornwalii

P

o sześciu godzinach podróży rozpakowujemy się, jemy coś na szybko i jedziemy na zachód słońca do Cadgwith, niewielkiej wioski rybackiej. Większość tutejszych zabudowań to białe domki kryte strzechą. Jest pusto. Turyści nie odkryli chyba jeszcze tego miejsca, albo nie rozpoczął się sezon, a mieszkańcy pochowali się w domach gotowi na spoczynek. Wszędzie leżą poukładane sieci i klatki do połowu krabów. Schodzimy do morza i witamy się z przypływem pozwalając dosięgnąć słonej fali czubków naszych butów. Objęta ciepłem słońca woda bawi się na położonych płytko skałach. Fale rozbijają się o twardy brzeg, wyrzucają w górę garści kropel podobnych diamentom i bulgocząc odpływają, żeby po chwili uderzyć ponownie. Morze hipnotyzuje nas swoim ciągłym, niestrudzonym ruchem, grą barw, tekstur i odblasków. Zatrzymuje nas przy sobie długo po zmierzchu. Powoli znikają obrazy i tylko bulgotanie i szum wody nie dają nam zapomnieć o bliskości tego wielkiego, leżącego u naszych stóp organizmu. Czytaj dalej