Niebo

 

Sępolno. Właściciel mieszkania, które chcemy obejrzeć utknął w korku i spóźni się kilka minut. Stoimy obie z siostrą na klatce schodowej, na którą, wracając ze sklepu, wpuścił nas jeden z sąsiadów. Niósł w jednorazówce poranne zakupy: bułki, serek wiejski i pomidor – pewnie część tylko składników nieśpiesznego, emeryckiego śniadania.  Czytaj dalej

Big Band

 

Eleganckie kobiety siedzące na widowni ruszają do rytmu głowami, a w ich uszach kołyszą się długie kolczyki. Światło padające od sceny mieni się tysiącem iskier w drogich kamieniach wprawionych w ich biżuterię. Mężczyźni przytupują w takt muzyki z taką werwą, że aż drży podłoga. Nie ma tutaj ani jednego biernego słuchacza. Morze ludzi faluje rytmicznie i pulsuje wspólnym ruchem. Wszystkie bilety zostały wyprzedane i nie ma ani jednego wolnego miejsca. Wśród nakrytych czarnymi, długimi obrusami, okrągłych stołów, między jednym łykiem pina colady, a drugim, cała sala jazzem odpływa w noc.  Czytaj dalej

Wakacje Tadeusza i Katarzyny

 

(Pierwsza część opowiadania znajduje się TUTAJ, ale obie części można też czytać osobno.)

Deszcz dzwonił o otwarty parasol rozłożony z troską na trawniku. Pod parasolem siedziały na chuście w kratę równo pousadzane zabawki. Zosia już wczoraj zaplanowała, że tego dnia zorganizuje im piknik w ogrodzie, więc ten, bez względu na pogodę musiał się odbyć. Na chuście stały ceramiczne filiżanki i talerzyki z plastikowymi ciastkami i owocami z marcepanu. Te ostatnie swego czasu tak długo kurzyły się w paterach, że stwardniały i pozwolono się nimi bawić dzieciom. Zosia, schowana przed nagłym deszczem w przytulnym cieple domu, przyglądała się piknikowi zza szyby okna. Czytaj dalej

Wydra

 

Liście paproci piętrzyły się nad moją głową blokując dopływ prawie całego światła. Tylko gdzieniegdzie przebijały się przez gęstwinę świetliste, słoneczne smugi, spadając złotymi plamami na ściółkę. Doszłam do jeziora. Na omszałym kamieniu, przy spokojnej wodzie leżała na plecach wydra i zabawiała się przerzucaniem kamyka z jednej łapki do drugiej. Wcale na niego nie patrzyła, a podrzucany kamyk zawsze bezbłędnie lądował w przeciwnej łapce. Kiedy mnie tylko spostrzegła odrzuciła swoją zabawkę i ożywiona usiadła na kamieniu, przyglądając mi się ciekawie i podejrzliwie zarazem. Obie milczałyśmy. Czytaj dalej

Simon the cat

 

Translation by Adrian Krajewski

Polish version

At nights Simon turned into a cat. It was a curse put ages ago on his male ancestors. When he was a little boy it felt so natural and obvious and he was immensely surprised when he eventually found out that not all men turn into cats. The curse was so old that nobody remembered who and what cause were behind it. If somebody investigated its origins, then it probably could be removed. However, the malediction was not considered a nuisance, rather, it was a unique family secret, which made its members special. Czytaj dalej

Sztorm

 

Był późny wieczór. Musieli zmienić kurs i zawinąć do niewielkiego portu na wyspie Maki, żeby przeczekać tam sztorm. Niemal w ostatniej chwili wpłynęli w potężne, kamienne ramiona osłaniające niewielką połać wody przed wiatrem i rosnącymi falami. Próbować przetrwać taką pogodę na otwartym morzu nie należałoby do rzeczy przyjemnych. Chociaż gdyby zostali zmuszeni, na pewno bez mrugnięcia okiem by takie wyzwanie podjęli. Załoga składała się przecież ze starych wilków morskich, którzy niejedno w życiu widzieli i niejedno na otwartych wodach przeszli. Do portu zawinęli głównie przez wzgląd na to, jaki ładunek ze sobą wieźli. Były to egzotyczne zwierzęta z różnych zakątków świata, wiezione na rozkaz króla Nebtka do jego królestwa. Czytaj dalej

Nawiedzony dom

R

ozległa chmura, ciągnąc za sobą mrok nocy, zbliżała się wolno w stronę wzgórza, na którym siedział Tom. Grzebał patykiem w ziemi i coraz bardziej się niecierpliwił. Od wyznaczonego czasu spotkania z Mike’em minęła już godzina. Przez ostatnie dziesięć minut powtarzał sobie, że jeszcze minuta i pójdzie go poszukać. Nie mógł się jednak ostatecznie zdecydować, bo wcale mu się to nie uśmiechało. Teraz żałował, że nazwał Mike’a tchórzem, bo ten, chcąc udowodnić swoją odwagę, poszedł sam do nawiedzonego domu, z którego miał przynieść jakiś dowód na to, że tam był. Tom odprowadził Mike’a aż do granic zalesionych terenów otaczających posiadłość i tam miał na niego czekać. Ustalili, że spotkają się po godzinie, a już minęły dwie i było mu aż niedobrze z nerwów, bo nie ustalili żadnego planu na wypadek, gdyby Mike nie wrócił. W głowie przewijały mu się najgorsze scenariusze. Oczami wyobraźni widział siebie idącego do tego domu, znajdującego martwego przyjaciela i w tej samej chwili wyskakującą na niego z otchłani domu poczwarę, która także jego jednym machnięciem szponów kładzie trupem. Podniósł się w końcu z kucek z zaciśniętymi pięściami i łzami w oczach, zdeterminowany, żeby mimo strachu iść na pomoc przyjacielowi. Czytaj dalej

Podróż. Część I.

M

gła wstawała znad rzeki i połykała drzewa, drogi i domy. Na wodzie siedziało stado gęsi. Wyglądały jakby zebrały się tutaj na naradę zdziwione i zaniepokojone nagłym spadkiem temperatury. Każda powierzchnia pionowa i płaska najeżona była drobnymi igiełkami szronu. Cała okolica została zaczarowana w ciszę i biel. Mróz cienką warstwą skuł kałuże i wyostrzył powietrze. Był to poranek świąteczny i wszyscy spali jeszcze w ciepłych łóżkach, w perspektywie dnia mając dojadanie świątecznych potraw i ciast i może, ewentualnie, spacer, jeśli jedzenie za bardzo ich znuży. Czytaj dalej

Metamorfozy

S

złam przez ciche galerie muzeum. Szybkim krokiem mijałam kraje, kultury, epoki… Tu tykał stary, drewniany zegar z wahadłem, tam kamienna rzeźba bożka wytrzeszczonymi oczami gapiła się w nicość. Rozrzuceni nieregularnie ludzie snuli się od jednej gabloty do drugiej. Wszystko było na miejscu i zaczęłam powoli zapadać w spokojny letarg myśli, kiedy w Indiach dogonił mnie powiew chłodnego powietrza z klimatyzatora. Poczułam się nieswojo, wstrząsnął mną dreszcz, a kiedy przeszedł, nie byłam już sobą. Zmieniłam się w tygrysa. Trochę zaskoczona, ale bardziej zadowolona z tej przemiany, czując bezmiar energii w swoim nowym, silnym, zwierzęcym ciele, chcąc je wypróbować, rzuciłam się pędem przed siebie. Długie pazury uderzały o drewnianą posadzkę. Mój bieg był manifestacją radości, siły i życia. Zdziwiłam się więc, że napotkani przeze mnie ludzie, zamiast cieszyć się ze mną, uciekali z krzykiem na mój widok i kryli się po kątach. Czytaj dalej

Kot Simon

S

imon nocami zmieniał się w kota. Była to klątwa rzucona pokolenia temu na mężczyzn z jego rodu. Pamiętał, że będąc chłopcem miał to za coś tak naturalnego i oczywistego, że nie mógł się nadziwić, kiedy odkrył, że nie wszyscy mężczyźni przemieniają się nocą w koty.  Klątwa została nałożona tak dawno, że już nikt nie pamiętał jakiego przewinienia dotyczyła, ani kto za nią stał. Najprawdopodobniej, gdyby dotarto do jej przyczyn, możliwym stałoby się jej zdjęcie, jednak nie była traktowana jak coś uciążliwego, ale jako niepowtarzalna tajemnica rodzinna wyróżniająca jej członków spośród innych ludzi. Czytaj dalej